Everybody wants somebody

A little more than they should

Everybody'd take that body

If Everybody could

Everybody makes mistakes

Everybody hides

Everybody'd write these words

If Everybody'd hide

Everybody needs somebody

To warm them up at night

I guess a blanket's not enough

When turning off the light

Everybody hurts and cries

Everybody dies

Every love cuts deep and cold

And breaks you down inside

Everybody else's grass is greener

Everybody else's wife is sweeter

Everybody wears their boots

Until the sole runs dull

And Everybody's ears are itching

From waiting for the toll

Everybody says they're sorry

And means it from the bone

Everybody never say it

Until they are alone

Everybody knows the score

Still want to see the game

Everybody clutch their lives

Like fifteen minute fame

Everybody says they're sorry

Still no one there replies

Everybody made mistakes but

Everybody made mistakes but

So did everybody else from time to time

wierni po porażce...

czasem po prostu przestaję zdawać sobie sprawę, i choćbym nie wiem jak bardzo chciała nie potrafię się tego pozbyć. mój umysł jakby przestaje rejestrować, przejmować się ważnymi rzeczami zajmując się głupimi marzeniami. nierealnymi wizjami świata. świata, w którym mam to czego pragnę, osiągam to do czego zmierzam, kocham tych, którzy kochają mnie. nie wiem czy moja pod i ta druga świadomość chce mi dać do zrozumienia, że niepotrzebny mi rzeczywisty świat, że może to wszystko co się dzieje na prawdę, jest na tyle złe, że muszą czasami sobie odreagować olewając wszystko.? tylko że ja muszę później ponosić wszystkie konsekwencje. i to nie tylko takie, jak poprawianie coraz to kolejnych ocen, ale też znoszenie samotności, która mnie dosięgnęła, brak czasu, który mi gdzieś umyka. brak życia,

mieć go. nie do końca w sumie. ale jednak tak. ale no wiem, że nie. bo nie da rady na tak, skoro nie ma niczego.